In 1481 schilderde Luca Signorelli bovenstaande impressie over een eutansie voorval. Het betreft een van de belangrijkste momenten uit onze Joods-Christelijke cultuur en geschiedenis. De vooravond van het ontstaan van de Joodse staat. Niet alleen het leven van een bevrijder eindigde, de eerste vrije staat begon. Een euthanasie proces dat noodzakelijk was beide, bevrijder en vrije samenleving, konden niet zonder elkaar maar ook niet samen bestaan.

In de Joodse liturgie is dit verhaal gekend als de Simchat Thora.
Een verhaal dat ook de basis vormde voor de theologie achter het christelijke paasfeest. De context is dan wel minder vredig maar de principes heeft men wel herhaald.

Voor de duidelijkheid het verhaal gaat van rechts naar links en onder naar boven. Tegen de normale richting dus maar wel juister qua symboliek.

De eerste noodzakelijke beëindiging is het samen lief en leed delen van kerk en staat. Het eerste offer is al dood en begraven nl de overspel-mariage van kerk en staat.

Nu mag zo niet moet een levensbeschouwing wel meespelen in deze discussie. Zo mag een atheïst zeker mee in overweging nemen dat een kind maar 1 leven heeft tegenover een katholiek die het een beter leven in de hemel gunt. Het is nu blijkbaar wel omgekeerd en daar zit wel een reukje aan. Het verhaal kan verteld worden maar de actie vindt in het midden plaats. Vergeet men dat dan wordt het een griezelverhaal.

Maar dat was duidelijk hier niet het geval terwijl het een doodsverhaal is staat het leven toch centraal. Zo hoort ook de discusie rond euthanasie te gebeuren. Het gaat over dood en lijden maar leven hoort de kern te zijn niet iets anders, geen kerkleer noch een andere leer. Zo dacht men er toch over in de 15e eeuw, vandaag lijkt me dat wel vergeten.

Het vertrek is dus een los van de staatsdoctrine fungerende menselijke moraal. Het mag noch de staat noch een andere heersende klasse als kerk of ideologie zijn die dicteert wat mensen beleven. Er kunnen en moeten verhalen verteld worden maar de mens, het kind zelf moet ze lezen geen dood apparaat uit wat voor wezens dat ook zou bestaan.

Stap 2 is de overdracht van geestelijke macht naar wereldlijke macht. Zeker ook een niet te onderschatten spel en vooral in die volgorde. Het is dus niet de samenleving die een 'nieuwe' moraal moet uitvinden maar het al bestaande respect dat moet resulteren in een overdragen van verantwoordelijkheid. Concreet gaat men dus het eigen beslissingsrecht van mensen ook moeten overdragen naar anderen. De absolute vereiste hierbij is dat dit gebeurt in een positie waar de mens in zijn laatste uren al hoogste wordt beschouwd. Euthanasie als economisch afvalverwerking is zeker uit den boze, evengoed als gemakkelijke oplossing voor overlastproblemen.

Het is zeker geen gemakkelijk opgave. Praktisch gaat de betrokkene steeds met een aula van ellende, overlast besmet zijn. Het is dus aan de uitvoerder, wetgever ed om hier een evenwicht te herstellen tot de juiste schaal. Dus zeker geen minister die even gaat beslissen maar een beslissing die blijft vertrekken van de mens zelf en met dat als basis en niets anders.

En alle goede dingen bestaan uit drie, dus naast respect voor leven en mens is er nog een derde voorziening aangewezen. Grof gesteld maakt er een feestje van. Rouwen is voor de achterblijvers, respect, liefde en waardering voor de betrokkene vereist dat men niet enkel in de dood voorziet maar ze ook een bekroning maakt. In sommige gevallen zal dat niet veel voorstellen maar het kan betekenen in voorziening van mogelijkheden tot afscheid, vooruitzien en waardering. Tot zelfs voorzien in clowns om voor de laatste keer te lachen.

En met die drie voorwaarden is het ideaal bereikt van onze samenleving zodat men in vrede dood kan gaan. Rouwen en begraven is nadien niet eens van veel belang.
In de Joodse Simchat Thora traditie is het graf dan onbekend en gaat men dan dansen en zingen.

De discussie gaat nu ook niet om het leven en er na maar om dwaze ideologische dogmas en dit langs alle kanten. Zoals nogwel met pasen al te horen was is de katholieke leer blijkbaar een van zelfkastijding en het zo lang mogelijk rekken van lijden. Vergeet dat een Jezus de dood overwon, laat staan zelf in twijfel trok waarom hij moest lijden. Je moet pijn lijden, ellende kennen en huilen. Uit welk hel-geschrift dat zou komen mag de duivel weten.

En daartegenover staat dat het blijkbaar de ultieme vrijheid is om mensen te laten sterven. Het summum van sociale verwezenlijking is dan blijkbaar komaf maken met de stom idee van je zult niet doden. En dit tot glorie en eer van glitter en glans zoals van de heilige A. Elke afgodheid zou jaloers worden van zulke fanatici en bereidheid tot mensenoffers.

Er is zeker meer van rede en discussie over euthanasie mogelijk maar het is onbelangrijk want de leer van hel of moord moet ingevoerd worden. Dat is een flagrante schending van dat principe van scheiding van kerk en staat. Zelfs in een perverse en walgelijke vorm van onmenselijke sektarisme.