De Vlaamse Leeuw is al een immigrant uit Jeruzalem. Maar we hebben nog wel meer geerft van die stad.
Een van de zaken is zeker de gave om rozen op rots te laten groeien. We hebben geen schrijvers die onze grote daden in de bloemen konden zetten.
Wel een paar heldenverhalen maar onze grote pracht zit in hardheid. Zelfs als we normaal lijken dus met een zweempje nationalisme, ijdelheid en dergelijke is het de beenhouwer die op tafel slaat.
We stralen dus als we op steen een roos kunnen planten. Geen schijn heerlijkheid zoals bij A en andere reklame maar echte levenspracht.
De ultieme hardheid van de mens is nog altijd de dood. Een lied dat ook al millenia met Jeruzalem is verbonden. We kennen het, we geloven zelf de paashaas daarvoor, maar kunnen we het ook horen als het gezongen wordt?

Inch'Allah

We kunnen natuurlijk alle dagen de straat op gaan om een einde aan geweld te smeken.
We kunnen hemel en aarde bewegen om meer veiligheid, cameras en zo meer.
Maar het zal ons geen snars verder helpen. Al die inspanning kan nooit meer worden dan een gefluister in een doodstille kapel. Heel mooi en heilig, soms toch, maar wat maakt het uit?
Wat telt is dat er een brief gestuurt wordt over de grenzen die mensen verdelen heen. Daar kan men heel ver in gaan en zelfs de ultieme grens van dood voor oversteken.
Stt, Stil zijn, dat is onuitspreekbaar.

Inch'Allah

Dergelijke brief zou al moeilijk moeten liggen voor de vraag die hij over onszelf opwerpt. Hoe kunnen we nu ooit een brief over een grens krijgen als we niet zelf de grens hebben gebouwt.
De A heeft nu wel een rouwregitster voor Huga Claus en de herrineringsschrijn hadden we al lang. Maar vorige week zouden we hem niet gekend hebben.
Als hij had overgegeven had hij bekeurd geweest, had hij overlast veroorzaakt zouden we hem wel opruimen. Om maar niet te spreken van een maatschappij die haar grootheden afdankt terwijl ze niet eens seniel zijn. enz
Maar dat is geen probleem. Zoals de kardinaal het zegt lijden vinden we edel, het siert de A.
Waanzin natuurlijk, we zouden het beter aan God verwijten en nog gelijk krijgen ook. Of als we schrijver zouden zijn zouden we beschrijven hoe we tot dergelijke engheid door 'kerk en kapitaal' of zoiets gedwongen zijn.

Inch'Allah

Het grote probleem zelfs in het natte Belgie is dat er mensen bestaan die zelfs hun lichaamsvocht niet waard worden geacht.
Zeker als ze zo snood zijn om vrouw te zijn en vooral zo vreselijk om wat meer te willen dan te drinken.
En helemaal onverdraagbaar is de de verschrikking erger dan noormannen en bin laden tesamen, A beware ons, een vrouw die geniet en laten genieten van zichzelf.
Nu had Hugo wel het geluk om daar aan te ontsnappen, hij trok het zich toch aan.
Nog maar een beperkte personificatie, vol met hints naar de juiste weg werd niet begrepen en botste op die minachting.
" Het is van een treurnis, van een domheid! Soms vraag je je dan ook af voor wie of voor wat je schrijft "

Inch'Allah

Hiermee komen we aan het uiteindelijke eindwerk. Als alles is geschreven wat kan men dan nog schrijven?
Het vraagt natuurlijk moed om het antwoord daarop te schrijven. Niet zoeer om de klanken die dat vergen maar om de opmerking van de vorige paragraaf.
Het is een brief van een vurigheid die men toch niet gaat begrijpen. Net zo min al iemand begreep wat Magdalena voor vuur had en nog dwazer men kan niet eens lezen wat dan geschreven wordt.
Men heeft een leven gevuld met aanklagen van engheid en je kan er vergif op innemen dat men bij de dood pas goed eng gaat worden.
Het is Kunst die een ereplaats verdient als je dat zelfs letterlijkt neerschrijft.
Zoals echt leven onbegrepen en vervloekt door kerk en uitgespuwt door kapitaal dat er eerst de smaak vanaf likt.

Inch'Allah